Jest to tak zwana tonorozdzielcza technika fotograficzna. Polega ona przede wszystkim na wykonywaniu pozytywów fotograficznych, gdzie obraz złożony jest z kilku powierzchni, ale które są wyraźnie odgraniczone od siebie względem stopni ich szarości. Ostateczny efekt uzyskiwany jest poprzez wielokrotne kopiowanie negatywu oryginalnego na kontrastowej błonie z wykorzystaniem za każdym razem innego czasu naświetlania. Metoda ta powstała we Lwowie na początku lat trzydziestych dwudziestego wieku przez Witolda Romera.